मला एके दिवशी अचानक जे काही दिसतंय ते छोटं दिसायला लागलं. म्हणजे मी आमच्या घराच्या खोलीत बसले होते. तर कपाट असें एकदम लांबून पाहिल्यासारखे छोटे. आई समोर दिसली तर तीही छोटी. बरे छोटी म्हणजे मला तिच्याशी खाली वाकून बोलावे लागतंय अशी छोटी नाही तर ती खुप मागे गेल्यावर कशी दिसेल तशी. आणि ती बोलताना तिचा आवाजही लांबून येत असल्या सारखा येत होता. आता मी हे अगदी डिटेल सांगतीये पण त्यावेळेस माझा निष्कर्ष एवढाच होता की मला छोटं छोटं दिसतंय. मी डोळे चोळून पहिले पण ते छोटे दिसणारे काही गेले नाही. बहुतेक संध्याकाळ होती. मी आईला सांगून बघितलं की मला छोटे छोटे दिसतंय असें. माझी आई एकदम साधी माऊली. तिला या माझ्या या तक्रारीतून काहीही निष्कर्ष काढता आला नाही. ती म्हणाली उद्या डॉक्टर कडे जाऊ. मी सकाळी उठले तेंव्हा हे छोटे दिसणे गायब झालेले. पण परत दोन तीन दिवसांनी व्हायला लागले. मी फारच चीड चीड केली. माझा एकच धोशा मला आठवतोय. मला छोटं छोटं दिसतंय मला छोटं छोटं दिसतंय.
( या व्यतिरिक्त मला काहीही त्रास होतं नव्हता. ना ताप सर्दी खोकला ना डोकेदुखी. आणि हो माझी लहानपणीच्या घटनांची स्मरणशक्ती खूपच दांडगी आहे. खोटे वाटू शकते पण सगळ्यात लहानपणचे म्हणजे अगदी 2 वर्षांचे पण मला अगदी थोडे अंधुक आठवते. अर्थात या लहानपणच्या आठवणी मोठे होत असताना सतत बोलल्या गेल्या आठवल्या गेल्या की लक्षात राहतात )
हा काळ 78/79 चा तेंव्हा फॅमिली डॉक्टरच असायचे सगळ्या तक्रारी निवारण करायला. आमचे फॅमिली डॉक्टर तर खूपच अबोल होते गोड हसायचे आणि खूपच हळू बोलायचे. ते काय विचारायचे ते मला कधीही ऐकूच यायचे नाही.त्यांच्या कडे गेलो. त्यांनी छोटे दिसतंय म्हटल्यावर माझे डोळे चेक केले (हो पूर्वी फॅमिली डॉक्टरच हेही काम करायचे )काहीही झालेलं नाहीये असें जाहीर केलं. आम्ही घरी आलो. झाले!आई म्हणाली, काही नाही होते तुला, सारखी अंधारात पुस्तकं वाचत बसतेस त्यामुळे होतय.
आता पुन्हा तसें झाल्यावर तक्रार करायचा माझा मार्ग ख)खुंटला.नी त्यात मला दुसरा कसलाही त्रास होत नव्हता की दृश्य स्वरूपात दिसतही नव्हता.
(माझे बाबा बदली निमित्ताने दुसऱ्या गावीच राहायचे. नी वर्षातून दोन तीनदाच घरी यायचे. त्यामुळे त्यांच्यापर्यंत हे जाण्याचा प्रश्नच आला नाही.)
मग शेवटी माझा मीच मार्ग शोधून काढला. असें व्हायला लागले की मी बाहेर अंगणात जाऊन आकाशाकडे बघत बसत असें.तिथे छोटे मोठे असें काही होणार नाही हा माझा अंदाज खरा ठरला. खुप वेळ आकाशाकडे पाहून मग परत एखाद्या वस्तूकडे पाहायचे. नॉर्मल दिसत असेल तर छानच.खेळायला पळायचे.असें होतं राहिले अधून मधून छोटे छोटे दिसत राहिले.
असें साधारण नक्की आठवत नाही पण असें छोटे छोटे दिसणे आठवी नववी पर्यंत होत राहिले.नंतर कधीतरी ते बंद झाले. नक्की कधी ते फारसे नीट आठवत नाही.
पुढे
मेडिकल ला गेल्यावर एक दोन वेळा पुस्तके शोधून पहिली काही सापडतंय का ते पाहायला (आमच्या वेळेस अर्थात पुस्तके हाच मार्ग होता शोधण्याचा )पण काहीच सापडले नाही.
आपल्याला होत असलेली लक्षणें कुणा सरांना विचारणे म्हणजे स्वतःला वेडे ठरवणे आहे हे मात्र वैद्यकीय शिक्षण घेतल्यावर नक्की कळाले होते. एक दोन मैत्रिणींना सांगून पाहिलेले पण माझ्यासारखे कुणालाही होत नव्हते.
वय वाढेल तसें असें काही होत होते हे डोक्यातून बाहेर पडले . परत कधी तसें झालेही नाही. प्रश्न मिटला
अनेक वर्षांनतर मी 40 शी पार केल्यानंतरची गोष्ट. एकदा एका दुपारी tv वर डिस्कवरी चॅनेल वर एक कार्यक्रम लागला होता त्यात एकजण मला होत असलेली लक्षणे वर्णन करत होता. मी एकदम अलर्ट होत सगळा कार्यक्रम पहिला आणि युरेका युरेका... असें म्हणून चक्क नाचही केला.
माझ्या लक्षणांना नाव होते चक्क. आणि अशी अनेक जण या जगात आहेत. आणि शक्यतो हे लहान मुलांमध्येच सापडते. नी पुढे आपोआप बंद होते. त्या कार्यक्रमात सांगितलेले खुप महत्वाचे वाक्य असें होते की हा कोणताही मानसिक आजार नाही कारण हे भास असले तरी हे भास होताहेत याची या मुलांना पूर्ण कल्पना असते. आपल्याला जे दिसतंय ते प्रत्यक्ष खरे तसें नाहीये. आपल्याला तात्पुरते वेगळे दिसतेय.
Distorted images. मग अजून बरेच ज्ञान असें मिळाले की जसे छोटे दिसते तसें काही जणांना मोठे दिसते. काही जणांना हळू हळू चाललंय आजूबाजूचे असेही वाटते. असें त्यात बरेच प्रकार असतात.ज्यांना उत्सुकता आहे त्यांनी सगळ्यात शेवटी दिलेली वैद्यकीय माहिती वाचावी. पण या सिंड्रॉम बद्दल तशी एक वाक्यता नाहीये. त्याला काही ठोस ट्रीटमेंट नाही (मुळात ट्रीटमेंट ची गरजही नाही निदान माझ्या उदाहरणावरून तरी दिसतंय हे )
या सर्व लक्षणांचे नाव काय? तर ' ऍलिस इन वंडरलँड सिंड्रोम' असें नाव का? ज्यांनी alice in wonderland ही लहान मुलांची कथा वाचली असेल किंवा सिनेमा पहिला असेल तर त्यांना हे नक्की कळेल.
याचे कारण काही वेळेस ताप इन्फेकशन किंवा मायग्रेन हेही नमूद केले आहे.
काहीही कारण नसणारे पण बरेच आहेत.
डिस्कव्हरी वरचा कार्यक्रम ऐकून अत्यंत excite होत माझ्या मुलाला आणि मुलीला (वय 14 आणि 18 ) हे सर्व सविस्तर सांगितले तर 14 वर्षांचा माझा मुलगा म्हणाला त्यात काय मलाही होतं असें. मी म्हटले अरे! मग तू कधीच बोलला नाहीस ते. तर तो म्हणाला की मला सगळे मोठे दिसते मी लहान लहान होतो. नी मला वाटले सगळ्यांनाच असें होते म्हणून काही बोललो नाही.
धन्य... काय बोलणार...
नंतर नेटचा वापर वाढल्यावर यू ट्यूब ला हा सिड्रॉम सर्चला टाकल्यावर 4/5 व्हिडीओ सापडले ते तुम्हीही पाहू शकता. त्या सर्व व्हिडीओ मधले खालचे कमेंट मी वाचले, " अरेच्या मलाही व्हायचे....वगैरे. त्यात एकही हरीचा लाल मला भारतीय सापडला नाही. अर्थात मी झाडून सर्व व्हिडीओ नाही पहिले.
पण आपल्यासारखे कुणी आहे का???म्हणून केवळ हा ब्लॉग प्रपंच.
मी आणि माझ्या मुलाव्यतिरिक्त असा लक्षणसमुच्चय असलेली कुणीही ओळखीची व्यक्ती मला सापडली नाही.खरे सांगायचे तर सापडायला मी शोधू तरी कशी? अशी लक्षणे कुणास सांगायला गेल्यावर आपल्याकडे काय वेडी बाई आहे अशा नजरेने पाहायची शक्यताच जास्त.
( नाही म्हणायला एका सिनियर सायकीयाट्रीस्ट मॅडम ची थोडी ओळख झाल्यावर घाबरतच त्यांना या ऍलिस इन वंडर लँड या नावासकट विचारले तर त्यांनी मेडिकल भाषेत मला थोडक्यात वेड्यातच काढले. असें सायकोलॉजी मधे काही नाही. ड्रग्स घेतल्यावर आणि सिझोफ्रेनिया मधे असें भास होतात अशी टिप्पणीही त्यांनी केली. (की जर मला माहित होते ) मग मात्र मी नाद सोडला.)
आता पन्नाशी ओलांडल्यावर वाटतंय जाऊ दे काय वेड्यात काढायचे ते काढू दे. अशी लक्षणें लहानपणी कुणाला दिसत होती काय त्यांनी या ब्लॉग ला कमेंट. करावा.
( या अनुभवावर विनोद(सभ्य )वगैरे करायचा असेल तरी वेलकम. )
आनंदी
याची वैद्यकीय माहिती कॉपी पेस्ट करत आहे.
Abstract
Background: The Alice in Wonderland syndrome (AIWS) was conceptualised in 1955 as a group of distortions of visual perception, the body schema and the experience of time. Although 60 years have passed since then, very little is known yet about the syndrome. This is surprising since the AIWS has important diagnostic and therapeutic implications.
Aim: To provide an overview of the literature on the AIWS.
Method: For this review, a literature search was carried out in PubMed and the historical literature.
Results: The search yielded 70 papers with a total of 169 case descriptions. As these papers indicate, the AIWS has many causes, the main ones being neurological, infectious and substance-related; sometimes the causes are psychiatric. Among adults and elderly patients the disorders described are mainly neurological; among young people encephalitis is fairly common. Treatment needs to be directed at the (assumed) underlying condition, although in almost half of the cases the patient's main requirement is reassurance rather than treatment. Prevalence rates are unknown, but studies in the general population indicate that the symptoms of the AIWS occur more frequently than previously assumed.
Conclusion: Clinical suspicion of an AIWS warrants careful auxiliary investigations and - whenever necessary - treatment. The AIWS should not be confused with schizophrenia spectrum disorders and other perceptual disorders, and it deserves to be included in the research agenda of international classifications such as the DSM and ICD.
PubMed Disclaimer
